Goeienavond beste lezer,

België: zijn frieten, zijn chocolade en zijn achterpoortjes. Er kan hier geen wet of koninklijk besluit worden bedacht zonder dat er meteen ook een achterpoortje wordt voorzien. Omdat een drukkingsgroep een voldoende groot doemscenario schetst, omdat een partijvoorzitter ook voorzitter is van een voetbalclub, of gewoon omdat het kan.

Neem nu de btw-verhoging. Hoe simpel had het kunnen zijn, maar u herinnert zich vast nog het gedoe rond de meeneemmaaltijden, en nu komt er alweer iets nieuws naar boven. Voor cultuur zou de btw van 6 naar 12 procent gaan, tot die van Les Engagés konkelfoesden dat het voor (straat)theater, choreografie, circus, opera en klassieke muziek op 6 procent zou blijven. Omdat mensen die naar pakweg de opera gaan armlastiger zijn dan wie naar een popconcert gaat? Neen, omdat die sectoren “bijdragen aan de cohesie en uitstraling van onze samenleving”. Alsof dat dan voor popmuziek niet zou gelden.

Maar wat dan met pakweg de dance-artiest Moby, die zijn albums tegenwoordig uitbrengt op het klassieke label Deutsche Grammophon, maar wel op Rock Werchter staat: is dat dan klassiek, of pop? En wat met de dansvoorstelling Into the open van Voetvolk? Die was evengoed een concert. Dat hele onderscheid is met andere woorden zever in pakskes. Zodra de achterdeur van een wet openstaat, krijg je ze nooit meer dicht.

Peter Van Aelst