Goeienavond beste lezer,

In een hoopvol essay in DS Weekblad pleit Dirk Holemans voor buurthuizen in plaats van bunkers, burgerdienst in plaats van legerdienst, een bloeiend verenigingsleven in plaats van eenzaam en verbitterd doemscrollen op sociale media.

Dat zijn grote concepten, die ik in mijn hoofd wat concreter probeerde te maken. Ik moest denken aan de vereniging waarvan ikzelf nu 31 jaar deel uitmaak, dat zijn goed 11.000 dagen en 1.300 repetities. Het is een harmonieorkest dat groeit en groeit, het is werkelijk niet te doen, het lijkt wel bamboe. Weldra zullen we met onze ellebogen tegen de muren van onze repetitiezaal zitten, intussen blijven nieuwe leden zich aanmelden. Het loopt de spuigaten uit, wat ik u brom, maar dat is goed!

Een paar weken geleden gingen we met z’n allen op weekend aan de kust. Zowat 80 leden, tussen 7 en pakweg 75 jaar. Op zaterdagavond barstte een fuifje los. Al bij het eerste nummer, ik geloof dat het ‘Dancing queen’ was, stond iederéén op de dansvloer, man en vrouw, jong en oud, koper en hout.

Buiten stormde het, het zand woei tegen de ramen en de regen vulde de Noordzee nog wat bij. Het zou een metafoor voor het leven kunnen zijn, dacht ik toen de jeugd ‘’t Smidje’ van Laïs door de boxen liet schallen en iedereen de armen in elkaar haakte. Buiten zijn het gure tijden, maar kijk ons hier eens samen zijn. Is het toeval dat onze vereniging Volharding heet?

Guur of niet, zoek elkaar dit weekend op en maak er iets warms van.

Karel Verhoeven