Goeienavond beste lezer,

Een tiental jaar geleden hoorde ik Tcha Limberger voor het eerst in een Brussels café. Hij zong, speelde viool en nog een handvol instrumenten, in alles wat hij deed, ademde hij jazz manoesj. En nadien stond hij aan de bar met een gigantische glimlach.

 "De wijde wereld is ook de jouwe", had zijn moeder tegen hem gezegd toen hij nog een ukkie was. En Tcha Limberger, die blind geboren werd, vatte het op als een prachtige opdracht, vertelt hij aan Guinevere Claeys. 

“Ik herinner me niet dat ik er ook maar even verdrietig om ben geweest. Het leek me wel een wonderlijk concept, dat ‘zien’, maar ik had niet het gevoel iets tekort te komen. Ik vond het trouwens op mijn beurt aandoenlijk om te merken hoe bang en hulpeloos al die zieners plots werden in het donker. Ik voelde me op mijn manier dus ook best wel sterk. Jullie kunnen je alleen maar een voorstelling maken van hoe het is om blind te worden, niet om blind te zijn. Dat is absoluut niet hetzelfde. Er is geen verlies, er is geen angst, er is geen rem. Er zijn gewoon de blutsen en de builen zoals in elk sterfelijk bestaan."

Nog een fijne zondagavond.

De Europeanen hebben al zo lang geen oorlog meer gekend dat ze hem niet zien aankomen, schrijft Caroline de Gruyter. Dat was ook zo net voor WO I uitbrak.