Goeienavond beste lezer,

In de supermarkt blijf ik expres dralen in de buurt van klanten van een zekere leeftijd – vroeger ‘bejaarden’ genoemd. Niet dat we hier aan agisme willen doen, maar feit is wel dat oudere mensen krimpen en ze bijgevolg plotsklaps niet meer aan het hoogte schap in het rayon kunnen. Dan ruik ik mijn kans! “Meneer, mag ik iets vragen”, klinkt het dan trillend. U moet weten dat ik eerder lang uitgevallen ben. Vervolgens laad ik met de glimlach hun karretje vol met de hooggeplaatste goederen waar ze zelf niet bij kunnen. (Ze vragen ook altijd om de achterste, zogezegd plukverse producten te nemen.)

Hetzelfde met moeders met een kinderwagen aan de bovenkant van een levensbedreigende trap, slappe mensen met zware koffers in de trein, al wie het even moeilijk heeft. Ik snel graag te hulp. Een glimlach is de mooiste beloning. In dit uitdagende leven zijn we allemaal padvinders, en elke rechtgeaarde scout moet elke dag minstens één goede daad stellen.

Maar wanneer wordt hulp opdringerig, ongevraagd zelfs? Mei Lan Ng, een blinde vrouw, getuigt er dit weekend over. “Vorige week werd ik weer vastgegrepen. ‘Ik ga u helpen,’ klonk het in mijn oor, ‘want ik zag u en dacht: oeioeioei.’ Natuurlijk is het goedbedoeld, maar mensen realiseren zich niet dat als ik nergens om vraag, ze mijn autonomie doorbreken. Dat voelt respectloos.”

Laten we dus wat minder vaak denken: oeioeioei, ocharm, OMG. Mensen kunnen meer dan we denken en wie hulp nodig heeft, zal er wel om vragen. Als je twijfelt, blijf dan even dralen en doe alsof je keuzestress hebt. Bij voorkeur in het rayon van de wasmiddelen, daar ruikt het zo lekker.

Fijn weekend!

Journalist Tine Reynaers