Goeienavond beste lezer,

U zou het misschien niet verwachten dat De Standaard in dezelfde hoek wordt gesitueerd als Trumps Maga-beweging, en toch is dat het geval. Zij het onrechtstreeks. Zo noemt Theo Francken in een post op Facebook de steun die de Amerikaanse vice-president J.D. Vance net voor de Hongaarse verkiezingen ging betuigen aan minister-president Viktor Orban een “kiss of death”. “Expliciete Maga-steun is tijdens verkiezingen eerder lood dan goud. Van een electorale Maga-knuffel ga je beter hard lopen".

Dat deed dan weer denken aan wat filmregisseur Jan Verheyen ooit in Humo vertelde: “Een positieve recensie in De Standaard of De Morgen vind ik nog veel erger dan een negatieve. Onder collega's –­ behalve diegenen die alleen die recensies hebben om zich aan op te trekken, natuurlijk ­– noemen we dat al jaren de kiss of death. Als een kwaliteitskrant positief is over je film, kun je hem evengoed uit de zalen halen: dan komt er toch niemand kijken.”

Dat neemt niet weg dat Jan Verheyen voor zijn films graag promotie maakt in De Standaard. En dat hij zich luid laat horen als hij een negatieve recensie krijgt. Onze kiss of death is dan misschien toch niet zo dodelijk.

Vincent Demesmaeker, bezoeker van Parijs-Roubaix