Goeienavond beste lezer,

Deze passage verscheen anderhalve maand geleden in De Standaard, en ze staat nog steeds op mijn netvlies gebrand:

“Paolo Falzone probeerde nog te stoppen toen hij de stoet zag. Hij remde bruusk, maar kon hem niet meer ontwijken. Om een onverklaarbare reden haalde hij na de eerste impact zijn voet van de rem en reed door. Onderweg remde hij nog eens bruusk om een lichaam dat op zijn motorkap lag te doen vallen. Daarna reed hij over het lichaam en zette zijn weg verder. Dat duurde tot hij één kilometer verder toch stopte. Eén van de slachtoffers lag toen nog op de motorkap van de auto, met zijn hoofd door de voorruit. Het lichaam van een ander slachtoffer was door de voorruit gekatapulteerd en lag tussen Paolo Falzone en zijn passagier”.

Het is een gruwel die je zou verwachten in een B-film, niet in het echte leven. En toch is dit echt gebeurd. En toen de agenten Falzone arresteerden, zei hij: “Schiet me dood, mijn leven is voorbij“. Maar ondertussen heeft hij een vriendin en is hij vader geworden.

Hij werd vandaag schuldig gevonden aan zevenvoudige doodslag en riskeert (in theorie) dertig jaar cel. Zijn passagier, die beweerde dat hij sliep toen de gruwel zich afspeelde, werd schuldig bevonden aan schuldig verzuim tegenover 59 mensen in nood. Hij riskeert 5 jaar cel.

Zelf hadden zij hun slachtoffers en hun naasten die fatale ochtend veroordeeld tot de dood of tot levenslang. Niet in theorie, maar in de praktijk.

Maarten Larmuseau, geneticus