Goeienavond beste lezer,

De kans is groot dat u de krant vanochtend niet bent begonnen bij wat wordt verondersteld het begin te zijn, of dat u op de app meteen naar de puzzelpagina bent gegaan, recht op doel af. In zijn eentje zet Karel Vereertbrugghen in het weekend de nieuwslogica en krantenwetmatigheden op hun kop. Bijna dag op dag tien jaar geleden verscheen zijn eerste Karels Crypto, en het is niet duidelijk of hij toen al bevroedde welke existentiële leemte hij zou vullen. Maar vandaag is Karels Crypto wat de hoogmis decennia voor mensen was: een haast heilig ritueel. Bevrijd van god en gebod vinden ze elkaar nu rond een gele puzzel. Er zijn whatsappgroepen, familiecompetities, lezers die aan Karel een trouwe tafelgenoot hebben. Hoe bijzonder dat is, kan moeilijk worden overschat. In een tijd van brokkelbreinen en schijnbare eenduidigheid is Karels Crypto een oefening in geduld, een ode aan de taal en haar vele dubbele bodems.

De aansteker van die gele koorts, zoals hij het zelf eens noemde, blijft er rustig onder. Hij bedenkt liever vragen dan hij ze beantwoordt. Een interview, dat wou hij zichzelf niet aandoen (“Ik lig daar nachtenlang van wakker”). Maar een inkijk in de machinekamer, en dus ook een beetje in het hoofd van de maker, daarvoor was collega Guinevere Claeys van harte welkom.

Anne Mijnbeek buigt zich over de Happy Socks-cultus