Goeienavond beste lezer,

“Van wisselende kwaliteit.” Zo wordt de kunstcollectie van wijlen Silvio Berlusconi omschreven. Een beleefde manier om te zeggen dat het zootje niet om aan te turen is, denken wij dan.

Maar terwijl we lachen om het gebrek aan smaak van de vroegere Italiaanse premier, moeten we misschien toch wat mededogen hebben met de kunstenaars. Die hebben ongetwijfeld hart en ziel in hun werk gelegd, om uiteindelijk te stranden bij een resultaat dat in de categorie “wisselend” belandt.

Daar valt misschien nog mee te leven – niet elke penseelstreek kan Picasso oproepen, niet elk blok marmer hoeft aan Rodin te doen denken. Maar als je je verdienstelijke poging in handen van de koning van de wansmaak ziet vallen, weet je dat je reputatie niet meer te redden valt. Een mens zou de schone kunsten voor minder de rug toekeren. En dat kan toch niet de bedoeling zijn? Laten we dus een beetje lief zijn voor de worstelende kunstenaar, ook al is zijn werk “wisselend”.

Timothy Garton Ash