Goeienavond beste lezer,

Ergens onderweg ben ik de nacht beu geraakt. Wanneer precies? Geen idee. Het moet zich stilletjes hebben voltrokken, zoals een kat naar haar prooi sluipt: je merkt het pas wanneer het te laat is. En zeker, het was er heerlijk vertoeven: op een zweterige dansvloer de mallemolen van het wereldnieuws even uit je hoofd stampen. Maar de rekening die de ochtend nadien kwam, was stilaan buiten proportie. Een lijf dat klonk als een zak Lego wanneer je rechtkwam, een hoofd in permanente miststand en een productiviteit die zelfs een luiaard met burn-out beschamend zou vinden.

M'n danshonger is nog steeds niet verdwenen. Maar die dagfeesten die als paddo's uit de grond schieten, daar kan ik met mijn hoofd niet bij. Dansen terwijl je lichaam nog denkt dat koffie de enige legale brandstof van de ochtend is? Het voelt artificieel. Misschien moet ik gewoon het voorbeeld van mijn collega Dounya volgen: om zeven uur ’s ochtends uit bed rollen, niet naar mijn loopschoenen grijpen maar naar mijn dancing shoes, en me aansluiten bij de onverwoestbare nachtbrakers die de ochtend als afterparty beschouwen. Hun roes neem ik er dan wel bij. Als zij m'n ochtendhumeur accepteren.

Hans Cottyn voelt de pijn van Tottenham-doelman Antonin Kinsky.