Goeienavond beste lezer,

Sneeuw! Spanning! Snelheid! Smeuïge verhalen! Sensatie! Deze Olympische Winterspelen hebben echt alles. Soms ook als je het niet zou verwachten, zoals die Noorse biatleet die vandaag brons pakte en vervolgens in zijn interview aan de nationale omroep huilend vertelde: ”Een halfjaar geleden ontmoette ik de liefde van mijn leven. Drie maanden geleden maakte ik de grootste fout van mijn leven en was ik haar ontrouw. Ik wil een goed rolmodel zijn, maar ik moet ook toegeven wanneer ik fouten maak.”

Lindsey Vonn had dan weer geen spijt. Zij schreef op de sociale media: “Gisteren is mijn olympische droom niet geëindigd zoals ik had gehoopt. Het was geen sprookjesachtig einde, het was gewoon het leven.“ En geen idee of ze ook een personal brand manager heeft zoals Conner Rousseau, maar ze voegde er nog deze mooie woorden aan toe: “En net zoals bij skiën, nemen we ook in het leven risico’s. We dromen. We hebben lief. We springen. En soms vallen we. Soms wordt ons hart gebroken. Soms bereiken we de dromen waarvan we wisten dat we ze konden verwezenlijken niet. Maar dat is ook de schoonheid van het leven: we kunnen het proberen. Ik probeerde. Ik droomde. Ik sprong.”

Wie vandaag ook sprong, was de schansspringer Philipp Raimund. En hij won goud. Dat is best opmerkelijk, want de Duitser heeft ... hoogtevrees. Om die te overwinnen deed hij onder meer beroep op een mental coach. Maar hij had ook gewoon de wetenschapsredactie van De Standaard kunnen contacteren. In een stuk dat zich buigt over de vraag ‘Waarom breken schansspringers hun benen niet?’ staat de geruststellende conclusie: “Vertrouwen in de fysica, en dan gaat alles nagenoeg vanzelf”. Om het met Lindsey Vonn te zeggen: “Ik probeerde. Ik had vertrouwen in de fysica. Ik sprong.”

Anton Vandevoorde